Κατάθεση ψυχής από τον Γκαμπριέλ Ατάλ: «Είναι ο άνδρας της ζωής μου» - Η αποκάλυψη για τον Σεζουρνέ

Δεν είναι συνηθισμένο για έναν ενεργό πολιτικό να μιλά με τόση αμεσότητα για την προσωπική του ζωή. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για έναν από τους ανερχόμενους ηγέτες της Ευρώπης.

Κι όμως, ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Γκαμπριέλ Ατάλ επέλεξε αυτή τη φορά να αφήσει για λίγο την πολιτική στην άκρη και να μιλήσει για κάτι πιο προσωπικό: τον άνθρωπο που, όπως λέει, «είναι ο άνδρας της ζωής του». Ο λόγος για τον Στεφάν Σεζουρνέ, πρώην υπουργό και νυν εκτελεστικό αντιπρόεδρο της Κομισιόν.

Ένας «κεραυνοβόλος έρωτας»

Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξη στην εκπομπή «Sept à Huit», η σχέση των δύο ανδρών ξεκίνησε το 2014 στα πρώτα τους πολιτικά βήματα, σε μια περίοδο όπου κινούνταν ήδη στους ίδιους κύκλους στο Παρίσι. Ο Ατάλ περιέγραψε εκείνη τη γνωριμία ως έναν κεραυνοβόλο έρωτα που γεννήθηκε σχεδόν ακαριαία.

«Ήταν μια σχέση που ξεκίνησε πολύ νωρίς και κράτησε χρόνια. Μεγαλώσαμε και οι δύο μέσα από αυτήν, ο καθένας στη δική του πορεία, αλλά σε έναν κοινό κόσμο», σημειώνει.

Χωρισμοί, δοκιμασίες και μια επανασύνδεση

Η σχέση τους δεν υπήρξε γραμμική. Το 2022, μετά από πέντε χρόνια συμφώνου συμβίωσης, οι δύο άνδρες χώρισαν - μια εξέλιξη που, όπως αφήνει να εννοηθεί ο Ατάλ, συνδέθηκε και με την ένταση της πολιτικής του διαδρομής.

«Περάσαμε δοκιμασίες, χωρισμούς», παραδέχθηκε, χωρίς να κρύψει ότι η καριέρα του πήρε τότε τον πρώτο ρόλο.

Ωστόσο, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Μετά τη διάλυση της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης τον Ιούνιο του 2024, οι δυο τους βρέθηκαν ξανά κοντά. «Δεν χάσαμε ποτέ πραγματικά την επαφή. Ήταν σαν να μην θέλαμε να γίνει ο χωρισμός κάτι οριστικό», είπε.

Σήμερα, μιλά με βεβαιότητα: «Είμαι σίγουρος. Είναι ο άνδρας της ζωής μου».

Έρωτας και πολιτική σε παράλληλες τροχιές

Η σχέση τους εξελίχθηκε παράλληλα με την άνοδο και των δύο στην πολιτική σκηνή. Ο Σεζουρνέ, πρώην υπουργός, κατέχει πλέον τη θέση του εκτελεστικού αντιπροέδρου της Κομισιόν για την ευημερία και τη βιομηχανική στρατηγική, ενώ ο Ατάλ παραμένει μια από τις πιο ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες της Γαλλίας.

Το κοινό τους υπόβαθρο, αλλά και οι αυξημένες απαιτήσεις των ρόλων τους, φαίνεται πως λειτούργησαν ταυτόχρονα ως συνδετικός ιστός αλλά και ως πρόκληση για τη σχέση τους.

Η επιθυμία για παιδί και τα εμπόδια

Ο 37χρονος πολιτικός δεν κρύβει την επιθυμία του να αποκτήσει παιδί, αναγνωρίζοντας όμως τις δυσκολίες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα ομόφυλα ζευγάρια στη Γαλλία, ιδιαίτερα στο θέμα της υιοθεσίας. 

Η προσωπική του αυτή αναφορά αγγίζει ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα, που παραμένει ανοιχτό στον δημόσιο διάλογο.

Η συνέντευξη στο «Sept à Huit», στο πλαίσιο της ενότητας «Portrait de la semaine», έρχεται σε μια περίοδο όπου ο Ατάλ επιχειρεί να επανατοποθετηθεί πολιτικά και προσωπικά.

Με αφορμή και το βιβλίο του «En homme libre» («Ένας ελεύθερος άνθρωπος»), επιλέγει να μιλήσει πιο ανοιχτά, όχι μόνο για τη ζωή του αλλά και για το όραμά του για τη Γαλλία. Όπως ο ίδιος δηλώνει, αφού ολοκληρώσει τις επαφές του με τους πολίτες, θα αποφασίσει αν θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2027.

Η σχέση που εγείρει ερωτήματα

Στο μεταξύ, δημοσίευμα του Politico, κάνει λόγο για ερωτήματα που εγείρει η σχέση του Γκαμπριέλ Ατάλ με τον Στεφάν Σεζουρνέ.

«Η ανανέωση της ρομαντικής τους σχέσης θα μπορούσε να μετατραπεί σε πιθανή σύγκρουση συμφερόντων, δεδομένων των εθνικών φιλοδοξιών του Ατάλ στη Γαλλία. Ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος είναι βουλευτής και ηγέτης του Κόμματος της Αναγέννησης του Μακρόν, δεν έκρυψε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Ως Ευρωπαίος επίτροπος, ο Σεζουρνέ ορκίστηκε κατά την ανάληψη των καθηκόντων του να δίνει προτεραιότητα στα συμφέροντα της Ένωσης και να είναι ανεξάρτητος από τα εθνικά ζητήματα. Η θητεία του διαρκεί πέραν του 2027 και θα πρέπει να συνεργαστεί με τον επόμενο πρόεδρο της Γαλλίας, ο οποίος μπορεί να είναι ένας από τους πολιτικούς αντιπάλους του Ατάλ στην επερχόμενη προεκλογική εκστρατεία.

Αλλά αν ο Ατάλ κέρδιζε τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έμπαινε σε αχαρτογράφητο έδαφος. Δεν υπάρχουν κανόνες που να ρυθμίζουν τις προσωπικές σχέσεις μεταξύ επιτρόπων και αρχηγών κρατών, πόσο μάλλον να υπάρχουν προηγούμενα», σημειώνει -μεταξύ άλλων- το Politico.